WBREW REGUŁOM
Na całym świecie młodzi ludzie opuszczają dom...
w poszukiwaniu przyszłości.
Siły czerpią z młodzieńczych marzeń...
o wielkiej miłości, łatwych pieniądzach.
Tu, w St. Clouds nawet z pociągu nie łatwo jest wysiąść.
To wymaga odwagi.
Zostać z dziećmi, czy je opuścić.
Tu bowiem jest tylko sierociniec.
- Dzień dobry. - Jesteśmy umówieni.
Witamy w St. Clouds. Dr Larch czeka.
Zostałem lekarzem osieroconych dzieci i kobiet z niechcianą ciążą.
Chciałem być bohaterem, ale w St. Clouds...
nie było takiego stanowiska.
W świecie upodlenia i samotności na bohaterów popyt minął.
Stałem się opiekunem wszystkich. Ojcem żadnego.
Ale był ktoś...
Oto on. Nazywa się Homer Wells.
Dałem mu imię greckiego pisarza.
Czytali państwo Homera?
A Wells...?
Cóż, cenię jego twórczość.
Siostra Angela tak go nazwała. Miała kota, Homera.
- Dobranoc, książęta Maine... - Jest doktor?
...królowie Nowej Anglii.
Doktorze...
Coś z nim nie tak. Nawet nie piśnie.
Nie płakał.
Sieroty wiedzą, że to nic nie da.
Możemy je zamienić?
Homer Wells wróci. Miał trudne dzieciństwo.
Drudzy rodzice...
bez trudu wydobyli z niego głos.
Bili go. Nie przestawał płakać.
Zdjęcia
W St. Clouds łamałem jedne zasady, tworzyłem inne.
Chodziło o przyszłość dziecka. Dwukrotnie adoptowanego,
dwukrotnie oddanego. To nie wróżyło dobrze.
Wiedziałem, że to wyjątkowy chłopiec.
Myśląc o przyszłości Homera, rozpocząłem jego edukację.
Skoro zostajesz w St. Clouds, mógłbyś się przydać.
Lekcje te były, w pewnym sensie,
wyrazem ojcowskiej miłości.
Czy okazując mu uczucie nie przywiązując do sierocińca,
stworzyłem wiecznego sierotę?
Oddychaj. Będzie dobrze.
Mój uczeń szybko pojął, jak dbać o sieroty...
i odbierał niechciane porody.
Uważałem, że kobietom trzeba pomóc.
Ja wybrałem swoją drogę.
Homer też musiał wybrać.
St. Cloud's, Maine Marzec 1943
Doktorze...
Są dwie nowe pacjentki.
- Jedna rodzi. - ldę.
- Pierwsza ciąża? - Tak, u obydwu.
Wolisz poród, prawda?
Nie będę dokonywać aborcji. Zostawiam to tobie.
Umiesz to robić.
Dlaczego im nie pomożesz? Wiesz, że nie maja wyjścia.
Bo to nielegalne i nie prosiłem, żebyś mnie tego uczył.
Nauczyłem cię tego, co umiem. Wszystko może się przydać.
Przydać...
Poszło znakomicie, Carla.
- Będzie dobrze. - Nie chcę go widzieć.
Nie musisz skarbie.
- Nie mówcie, jaką ma płeć. - Nie powiemy. Nie martw się.
- Dziecku będzie dobrze. - Cicho.
Duży chłopak.
Pokażcie mi go.
Przyjdź do żłobka.
- Jacyś państwo czekają w gabinecie. - Życie czeka.
Niech czekają.
- Gdzie jego tabliczka? - Jeszcze nie ma imienia.
W takim razie...
daję ci imię Dorrit.
Nie podoba mu się.
Bo to chłopiec.
- Dorrit nie pasuje do chłopca? - Raczej nie.
Ty spróbuj.
Będziesz...
Małym Wilburem.
- Małym? - Po prostu Wilburem.
Pierwszy Wilbur od roku. Dawniej tylu ich było.
- Wącha eter. Widziałem go. - Musi. Nie może spać.
- Sam jego zapach usypia. - Wszyscy lekarze tak pachną.
- Ty nie. - Nie jestem lekarzem.
- Nie skończyłem żadnej szkoły. - Doktor cię uczył.
Nie jestem lekarzem.
Przepraszam.
Fuzzy nie jest wyjątkiem.
Coś w tym jest: matki alkoholiczki, przedwczesny poród...
Takie dzieci są podatne na wszystko.
- Nie czytałem o tym. - Ja też nie.
Ale u nas mamy niezłe pole doświadczalne.
Może Fuzzy jest niedorozwinięty?
Ma bronchit. Nazwałbyś to niedorozwojem?
Chodż, Fuzz.
Nogi do góry.
Siądż prosto.
Co się stało?
Co?
Spójrz.
Ugryzłaś się w język?
- Ugryzłaś go? - Nie pamiętam.
To nic takiego. Do wesela się zagoi.
Może się całowałam i ktoś mnie ugryzł?
Pewnie ugryzłaś się we śnie. Czas na bajkę, Fuzzy.
Panie, miej nas w opiece...
póki mrok zgęstniały nie obejmie nas swym cieniem.
Wtedy gwar się uciszy i pragnienia odejdą...
i staniemy przed Sądem Twoim.
Bądź nam miłościw, daj święte spoczywanie.
i pokój na wieki. Amen.
Pies...
czyhający dotąd w ukryciu, miota się po parapecie.
Obnażone kły ociekały śliną.
Zebrał się do skoku.
Pośliznął się jednak i niezgrabnie runął do rowu.
Spadł roztrzaskawszy łeb o kamień.
Jego mózg wypłynął...
Koniec rozdziału.
To wszystko na dzisiaj.
Dobranoc, książęta Maine, królowie Nowej Anglii.
John? Boisz się?
Czemu Doktor czyta nam takie rzeczy?
- Chce nas nastraszyć. - Nie przesadzaj.
Doktor nas kocha.
- To czemu to robi? - Bo to lubimy.
Lubisz to, Curly?
Tak.
Ja też.
Uważajcie na drzwi.
Wy bierzecie Copperfielda i Curly'ego. Buster jest mój.
Nie ruszać Fuzzy'ego.
Rzucajcie się śnieżkami, ale nie bijcie.
Od razu słychać, że biegałeś.
Znam ten typ.
Wezmą malucha.
Szukali dziewczynki.
Nikt mnie nie chce.
Nie oddamy Cię byle komu, jesteś najlepszy.
Doktor nie odda byle komu żadnego z nas.
- Żadnego. - Nikt o mnie nie pytał, prawda?
- Nikt odpowiedni. - Więc ktoś pytał?
Nie był właściwy.
Chodź, rozpakujemy cię. Wieczorem jest film.
Myśli, że to jego mama.
- Nieprawda, Fuzzy. - Prawda. Kocha ją.
Dlatego ją trzyma.
- Nie może być jego matką. - On też tak myśli.
Zarząd chce mnie zmienić.
Chcą, żebyś wziął pomoc.
Potrzebuję sprzętu, nie ludzi.
Homer, pomóż mi.
Źle sklejone.
Zawsze pęka w tym samym miejscu. Ty kleiłeś?
Nie, ty. Wszystko zwalasz na mnie.
Stary film, projektor i maszyna do pisania.
To trzeba zmienić, nie mnie.
- Poród się zaczął. - Zajmij się tym.
Pacjent powinien rozmawiać z lekarzem.
Jesteś zdolnym chirurgiem. Znasz się na położnictwie.
Wolę naprawić film.
Ty sklejaj - ja przyjmę poród.
Fuzz, puść to.
Kong myśli, że ona jest jego mamą?
- Tak jest. - Dlatego ją kocha.
Teraz ty czytasz. Ja go położę.
Bajka.
"David Copperfield" Rozdział I. Przychodzę na świat.
Czy zostanę bohaterem niniejszej powieści,
czy miejsce to zajmie ktoś inny, następne pokażą stronice.
Jestem pogrobowcem.
Oczy mojego ojca zamknęły się zaledwie...
po roku przed otwarciem moich.
Jego tata nie żyje, prawda?
- Tak, Fuzz. - A twój?
Umarł na wątrobę.
- Wątroba go zabiła? - Nie, alkohol.
- Zapił się na śmierć. - Znałeś go?
Prawie wcale, ale nie brak mi go.
Mamę znałeś lepiej?
Też nie żyje. Była nianią.
- Co robi niania? - Opiekuje się cudzymi dziećmi.
- Była stąd? - Nie, była imigrantką.
Kim?
Nie urodziła się w Maine.
Cieszmy się razem z Hazel.
Znalazła rodzinę. Dobranoc Hazel.
Śniłaś mi się.
Byłaś piękna.
- Żartujesz. - Naprawdę.
- Byłam piękna? - Byłaś i jesteś.
Cudowny sen.
To tylko eter.
Chciałbyś spotkać się z rodzicami?
Chyba nie.
Dlaczego?
Bo nie zachowywali się jak rodzice.
Moją rodziną są dr Larch, siostra Edna i Angela.
Ja bym chciał.
Po co?
Żeby zobaczyli, jak gotuję.
l jak jeżdżę samochodem.
Czasem mam ochotę ich zabić.
Ale nie mógłbym.
Wiem.
Odczep się.
Ona by mogła.
Nie sądzę. Jest tylko nadwrażliwa.
Jak to?
Zostawili ją jak nas wszystkich.
Patrzcie.
Ma 40 stopni.
Spokojnie. Dzielna dziewczynka.
Tylko zerknę, nie będzie bolało.
Sama to zrobiłaś?
To nie ja.
A kto?
Mówił, że jest lekarzem.
Byłaś bardzo dzielna. Uśpimy cię.
Homer, spójrz na to.
Zaraz przestanie boleć.
Głęboka narkoza.
- Na pewno? - Tak.
Macica przebita, płód nietknięty.
Ma ostre zapalenie otrzewnej. W macicy jest ciało obce.
Chyba szydło.
Trzymaj.
Gdyby przyszła do ciebie 4 miesiące temu na zabieg.
Usunął byś ciążę? Nie.
Oto skutki.
Jak nie ty, zrobi to jakiś ciemniak.
Powinnaś była przyjść tutaj.
Na co umarła?
Na tabu i ignorancję.
Ludzie są odpowiedzialni za swoje dzieci...
powinni sami zdecydować, czy chcą je mieć.
- Zgadza się? - Niech sami będą odpowiedzialni.
Tacy jak ona też?
Nie mówił o niej, a o dorosłych.
Wiesz o kim?
Co?
Zadziwia mnie twoja wiara w ludzi.
Doprawdy?
Pomyśl. Jaką przyszłość ma Buster? Jaki ma wybór?
- Nikt go nie chce. - Ty pomyśl.
Siedzimy obok ciebie, a mogliśmy spłonąć w szpitalnym piecu.
Nieważne jak, ważne, że żyjesz.
Tak. l dobrze mi z tym.
- Wszystko sieroty? - To sierociniec.
- Chcecie czekoladki? - Ja chcę.
Wchodzicie do samochodu.
Jestem najlepszy.
Naprawdę?
W czym?
Po prostu.
- Po prostu? - Najlepszy ze wszystkich.
A jakże.
Cieknie ci z nosa. Wydmuchaj.
Katar to nic. Jestem najlepszy.
Przepraszam za nich.
W porządku.
Już dość. Chodźcie.
Dzień dobry.
- Dr Larch. - Candy.
Mamy czekoladki dla dzieci.
To miło.
- Pani... - Candy.
- Candy Kendall. - Wally Worthington.
Który miesiąc?
Drugi.
Czy to pan będzie...
Nie. Dr Larch.
Pytałem z ciekawości.
Wczorajsza pacjentka nie czuje się dobrze.
Zaraz ją obejrzę.
Słabo ci?
Tak, to przez eter.
Okropny zapach.
To moja wina.
- Steerforth przejadł się szarlotką. - I nie podzielił się.
- Wymiotuje w łazience. - To prosiak.
Nie mów tak.
Na czym latasz?
B24 Liberator.
Poborowy?
Nie. Mam wadę serca.
Poważną?
Nie.
Muszę uważać na emocje.
Żadnych napięć.
Napięcia? Tutaj?
- Jak poszło? - W porządku.
Chłopiec czy dziewczynka?
Już po wszystkim, skarbie.
Chciałabym mieć kiedyś dziecko.
- Naprawdę. - Będziesz ich miała ile zechcesz.
- Będą śliczne. - Oczywiście.
To będą książęta Maine'u, królowie Nowej Anglii.
Poruczniku, radzę iść na spacer.
Wciąż mi niedobrze.
Kto to kurdupel? Copperfield mnie tak nazwał.
Żartował.
Lubi pomarańczowy.
Pomaluję dyni zęby.
Homer, spójrz.
Kiedy jest Haloween?
- Pod koniec października. - To niedługo?
Za kilka miesięcy.
Nie mogę się doczekać.
Co to jest Honolulu?
Miasto.
Jaki ma księżyc?
Nie wiem. Myślę, że bardzo jasny.
Haloween jest tak rzadko.
Mniej emocji.
- Co u niej? - Wszystko dobrze.
Podrzucilibyście mnie w drodze powrotnej?
Pewnie. Z przyjemnością.
Dokąd?
Dokąd jedziecie?
Wracamy do Cape Kenneth.
Może być.
Mogę wiedzieć, co cię skłoniło do wyjazdu?
Chcę być pożyteczny. Znależć coś, w czym będę naprawdę dobry.
Zapewne czeka tam mnóstwo możliwości.
Na pewno.
I myślisz, że znajdziesz lepsze życie?
Tam są tacy sami...
ludzie jak tu, tylko że nikt się o nich nie troszczy jak tu.
Tam nie ma litości, zrozum.
- Dziękuję ci za wszystko. - Niepotrzebnie.
Po co mi to? Wiem, co mi jest.
To twoje serce. przyda ci się.
Dokąd jedzie? Ma jakieś plany?
Na długo?
Nie wiem. Po prostu wyjeżdża.
Chce zobaczyć świat. Sama mówiłaś, że powinien.
Będzie potrzebował ubrań i pieniędzy.
Niech sam je zdobędzie. Taki jest świat.
Daj spokój, Wilbur. To już dorosły mężczyzna.
To chłopiec w wielkim świecie.
Mały chłopiec.
Poszukaj ubrań. Na pewno się jakieś znajdą.
Już dobrze.
Wracajcie na ganek.
Stąd pomachamy.
- Dam radę. - Zaniosę cię.
Postaw mnie.
Jedziesz z nami? To dobrze.
Może przydać się lekarz.
- Postawić dach? - Nie.
- Zmarzniesz. - Chcę powietrza.
Nie pożegna się?
Przykro mi, że wyjeżdżam.
Jesteś za stary, żebyś odchodził.
Nie znalazłem Bustera. Powiesz mu, że...
Homer znalazł rodzinę.
Cieszmy się razem z nim.
- Dobrze? - Tak.
Dobranoc, Homer.
Pierwszą przepustkę dostałem na pogrzeb ojca.
Teraz pomagam matce przy jabłkach. Kiedyś ojciec to robił.
- Wojna... brak ludzi. - Wally'ego nudzą jabłka.
Nieprawda.
Ależ tak. Mówiłeś, że jabłka to nie latanie.
- Tak jest. - Chyba polubiłbym jabłka.
- Zasługujesz na coś lepszego. - Potrzebuję pracy.
Dokąd jedziesz?
- Nie wiem. - Co chcesz robić?
Nie wiem.
Twoja rodzina też ma sady?
Nie. Ale ja lubię jabłka.
Tata hoduje kraby.
Nigdy nie widziałem kraba.
Poważnie?
Ani oceanu.
Nigdy?
To poważna sprawa.
Piękny.
Masz skurcze?
Wszystko w normie, dopóki nie tracisz dużo krwi.
Do jutra powinny przejść.
Łap.
Odrzuć.
Tu są Chiny, tu lndie.
Ponad siedem godzin lotu.
To są "garby", czyli Himalaje.
Wysoko leciałeś?
Najpierw na wysokości 4.500 metrów,
żeby ominąć turbulencje i minąć pierwszą górę.
To niebezpieczne.
- Jestem ochotnikiem. - Poważnie?
Zbieranie jabłek nie jest tak nudne jak mówiłem.
Chętnie spróbuję.
Do zobaczenia.
Dziękuję za wszystko.
Poznasz moją mamę.
W razie czego powiesz...
że poznałem cię na ślubie.
Wally, to ty?
To Homer Wells.
Chciałby popracować przy zbieraniu jabłek.
Tak? Jesteś znajomym pana młodego?
To nasz wspólny znajomy.
Może zostaniesz na obiedzie?
Innym razem. Poznam cię z panem Rose.
- Zużyłeś wodę. - A ty moje mydło.
Robotnicy wędrowni.
Zbierają owoce na całym wybrzeżu.
Rose lubi być szefem.
Przepraszam.
Zlew się zapchał. Miałeś wezwać hydraulika.
To Homer. Córka pana Rose, Rose.
Hydraulik?
Będzie zbierał owoce.
Z nami?
Tak.
Moja córka nie grzeszy.
Nowy zbieracz? Musi mieć doświadczenie.
Nie ma.
Ale uczy się szybciej niż ja. Pan Rose ci pokaże.
Właśnie tworzymy historię.
Biały zamieszka z czarnymi.
Oprowadźcie go.
Nazywasz się Rose Rose?
- Ładnie? - Tak. Lubisz czytać?
Słabo czytam.
Przeczytaj mi to.
Patrząc w niebo,
myślałem jak strasznym było by spojrzeć...
mu w oczy w chwili śmierci...
i nie dojrzeć żadnego ratunku, ani cienia żalu.
Dalej.
Nieźle czytasz.
A to?
- Regulamin. - Dla kogo?
Pewnie dla nas.
Czytaj dalej.
1. Nie palić w łóżku.
Za późno.
2. Nie obsługiwać maszyn po pijanemu.
To nas nie dotyczy.
Nie my go pisaliśmy. Po co czytać.
Dobranoc książęta Maine, królowie Nowej Anglii.
Gdy trawa jest mokra możesz robić...
poślizgi.
Czujesz?
Prawie jak latanie.
Uważaj na drzewa.
Są jak wrogie myśliwce, które chcą cię strącić.
Pokazałem mu sad.
Krótka lekcja geografii.
Co to?
Uczyłeś go latać, czy co?
Podoba mu się. No nie?
- Fajnie obrywać gałęziami? - Podoba mi się.
- Naprawdę? - Tak.
- Jesteś niesamowity. - Miło mi.
Co z tobą?
Przepraszam.
To Vernon. Nie wchodż mu w drogę.
Najlepiej nigdy.
Szarża cię wzywa. Pilnuj się.
- Radzisz sobie? - Tak.
Wiesz co?
Dziś wypływam.
Wcześniej niż planowałem.
Chciałem wiedzieć, czy się zadomowiłeś.
Nie znudziło ci się jeszcze?
Skąd. Dzięki za pracę.
To ja dziękuję, że ma się tym kto zająć.
Zrobię, co mogę.
- Cieszę się, że cię poznałem. - To ja się cieszę.
- Nie, ja. - Chcesz się kłócić?
Żartowałem.
Trzymaj się.
Właśnie tak. Wykręć i urwij.
Świetnie.
To są jabłka na sok. Nadają się tylko do wyciśnięcia.
Pamiętaj! Zrywaj jabłka razem z ogonkami.
Widzisz te zgrubienia?
To są zalążki przyszłorocznych jabłek.
Jak je zerwiesz to za rok nic nie wyrośnie.
Nie zrywaj ich.
To do roboty.
Dobrze.
Całkiem nieźle. Szybko się uczysz.
Masz zwinne ręce.
Wiedzą, co robią, nie?
Tak.
Pracuj. Zaraz wrócę.
Przeczytaj. To kolejny list z zarządu.
"Sugeruję zatrudnienie kogoś młodego.
Najlepiej ginekologa lub pediatrę".
Chcą to przedyskutować na spotkaniu.
Dr Holtz ma dobre intencje.
Psychiatrzy zawsze mają dobre intencję.
- Zwłaszcza gdy chodzi o stołek. - Lepiej uważaj na panią Goodhall.
Zwłaszcza na nią.
Zawsze chce wszystkim rządzić.
- Chętnie bym ją uśpił. - Co zamierzasz?
Trzymaj.
Homer Wells,
Urodzony w Portland, Maine 2. marca 1915.
Przecież urodził się tu...
w 1922 roku.
Bowdoin College, 1935. Akademia Medyczna, Harvard, 1939.
- Ty tam studiowałeś. - Dwuletni staż...
na oddziale położniczym w Bostonie.
Specjalizacja z chirurgii ogólnej.
- i ginekologii. - To nie on.
Doświadczenie w pracy z dziećmi.
To fikcja.
Chcą mnie wymienić.
Szukają młodych lekarzy.
- Którzy nie robią aborcji? - Być może. Są wbrew prawu.
- Podrabianie opinii też. - Homer wie tyle samo, co ja.
Z prawa nie mamy żadnych korzyści.
Co o nim myślicie?
A dokumenty, świadectwa?
Podejdź tu.
Będzie je miał.
Czy ja wiem...
- Gotowe. - Dziękuję.
Jak załoga? Są jakieś zgniłe jabłuszka?
Nie.
Chciałeś złamać mi palec.
No może jedno, ale nie zaraża innych.
- Homer sobie radzi? - Tak. Bystry chłopak.
Wally miał rację. Dobrze pracuje.
Wpadnij do mnie. Mam dla ciebie kilka ubrań.
Ja też coś znajdę.
Ona nie potrzebuje cudzych ubrań.
Nie psuj zabawy.
Jak leci?
Dobrze, kiedy nie myślę o Wallym.
Nie lubię być sama.
Od razu lepiej.
Może wpadniesz do nas na obiad?
- Dobrze. - Nie widziałeś kraba?
- Nie. - To dobrze.
Jesteś głodny?
- Co to? - Kino samochodowe.
Na powietrzu?
- Zobaczymy? - Dobrze.
Nieczynne z powodu zaciemnienia.
Jaki wielki.
Chcesz papierosa?
Dobrze, że Wally tego nie widzi.
Proszę.
- Lubisz filmy? - Tak, choć widziałem tylko jeden.
Tylko jeden? Który?
King Konga. Jest świetny.
To jest kwaśne. Spróbuj tego.
Jest ekspertem od jabłek, tak?
Co za smak i kruchość.
Jabłkowe sierotki.
Sam je dla nas zbiera.
Nie martwi cię, że marnuje się w sadzie...
że prawie wcale nie pisze?
To prezent.
I ja mu coś poślę. Coś użytecznego.
Gwiazda amerykańskiego kina James Stewart, staje do poboru.
Oto por. Stewart w siłach USA...
- Podoba ci się? - Tak, ale to nie King Kong.
Kochała go, potem przestała ale była zazdrosna.
Cały czas go kochała. Nie znasz kobiet.
Na co właściwie umarła?
Z nieszczęścia. Miała złamane serce.
Medycyna nie zna takiego przypadku.
King Kong przynajmniej wiedział czego chce.
Co robicie z Candy?
Tworzą historię.
- Nie pakujesz się w kłopoty? - Nie.
To miła dziewczyna.
Na pewno piękna, ale czy miła?
l piękna, i miła.
- Ty już masz kłopoty. - l to wielkie.
- Nie mam. - Masz.
Przecież to widać.
Nazywa się Homer Wells.
Ma doskonałe referencje,
ale nie sądzę, by państwa zainteresował.
Pierwszorzędny kandydat.
- Nie sądzisz? - Dla mnie to misyjny ciemniak.
Tylko tacy chcą tu pracować.
- Zna go pan? - Nie i nie chcę.
Jest misjonarzem w Indiach.
Napisałem do niego, ale nawet nie raczył...
odpisać.
Czemu mielibyśmy dorzucić kogoś kto założył misję...
na odludziu? Tu panują zbliżone warunki.
Czy w Bombaju pada śnieg? Jedna zima i wyjedzie stąd...
- w trumnie. - Ma kwalifikacje.
Nie przeczę, ale jego chrześcijańskie zasady...
- tu się nie przydadzą. - Ale nikomu nie zaszkodzą.
Chciałem państwu tylko pokazać, jak mały mamy wybór.
- Nic ciekawego. - Nas interesuje.
- l to bardzo. - Chcemy go poznać.
Jeśli to konieczne. Jak się nazywa?
- Ładnie brzmi, nowoangielsko. - Swojsko.
- Tak lokalnie. - Nawet bardzo.
Mówiłem. Jak czegoś chcę, oni nie chcą.
A jak czegoś nie chcę, muszą to mieć.
Mam pytanie.
Zatańcz ze mną. Zabawmy się dzisiaj.
Czy on wie, że jest w Indiach? Czy zechce wrócić?
Jest robolem.
Nic go tam nie trzyma.
Chodź wreszcie.
Teraz tłoczymy Macintoshe i Gravensteiny.
Są bardzo wodniste.
Dobry sok...
będzie z Goldenów i Bananasów,
Russetów i Baldwinsów.
Zdarzają się robaczywe?
Jasne, ale to same witaminy.
Co ty robisz?
Chcesz zniszczyć całą beczkę soku?
- Natychmiast go wyciągnij. - Mam zanurkować?
- Wyciągnij i już. - Ani mi się śni.
Chodź ze mną.
Z czego żyjesz?
No z czego?
Powiedz, że z jabłek, bo tylko z tego potrafisz.
Jack!
Nie dasz mu rady!
- Czego chcesz? - Przeproś go!
No czego?
Powiedz, że kochasz jabłka!
Zamknij się.
- Przestań! - Uspokój się!
Umiem robić kosą, Jack!
Lepiej mnie nie prowokuj.
Nurkuj po peta!
Szybki jest.
Ale pomógł ci rozebrać się do nurkowania.
Byłem tak szybki, że sam się pociąłem.
Mogłeś obciąć sobie rękę.
pociąłeś mu tylko...
- ubranie. - Dobrze wiesz,
że nie wsadzą mnie za to do więzienia.
Mam rację, co?
Prawda?
Ostrożnie.
Wolniej. Teraz w lewo. Zwolnij.
Tu się zatrzymaj. Do tyłu.
Wolniej!
Super ci idzie.
Tak myślisz?
Z tego głośnika płynie dżwięk z filmu.
Ładnie tu. Dużo filmów tu widziałaś?
l tak,
i nie. Tu nie przyjeżdża się na film.
Nie na film?
Dlaczego tak lubisz kino?
W sierocińcu była to jedyna rozrywka.
Zbieraliśmy się w stołówce.
Każdy chciał siedzieć z przodu.
Byliśmy tak zbici, że każdy czuł oddech drugiego.
Brak ci tego?
Brak mi ludzi, czytania dzieciakom na dobranoc.
Miałeś dużo obowiązków.
Tak wyszło.
Brakowało ci prywatności?
W kinie znajdziesz prywatność.
Wciśnij się w fotel.
Zrób to.
A teraz...
Obejmij mnie.
Przytulasz się do partnera i film przestaje cię obchodzić.
Ja bym oglądał.
Przepraszam cię. Homer sklejał.
Gdyby maluchy pytały,
powiedz, że go adoptowano.
Co się z nim stało?
Adoptowali go.
- Uwierzą w to? - Tak,
bo chcą w to wierzyć.
Zawiadomimy Homera?
Gdyby był ciekawy co u nas, zadzwoniłby.
Fuzzy'ego...
adoptowała pewna pani.
U niej będzie mu lepiej.
Ma tam lepszą maszynę do oddychania.
Cieszmy się razem z nim.
Znalazł rodzinę.
Dobranoc, Fuzzy.
Witam wszystkich.
Paczka do ciebie, Homer.
Przyniosłam ci ubrania. Chodź przymierzyć.
Co to?
- Nie otworzysz? - Nie.
Zostaw to.
Spójrz. To szkło.
Ładne, prawda?
Daj rękę.
Dotknij.
Czujesz?
Piasek wygładził brzegi.
Trwa to ponad rok.
Za szybko biegasz.
Lata tą przeklętą trasą. Był jedynym ochotnikiem.
Zostawił mnie. Mam na niego czekać?
Zna mnie.
Nie umiem być sama.
Nie zrobiłam nic złego.
Nie zrobiłaś.
Mam odejść czy zostać?
Naprawdę nie wiem.
Poczekamy, zobaczymy.
- Gotowi? - Tak.
Do widzenia, Arturze. Ciężko pracowaliście.
- Tak trzeba. - Jedżcie ostrożnie.
Do zobaczenia w przyszłym roku.
- Nie zamarznij tu. - Uważaj na siebie.
Jak chcesz to zamarzaj.
Zostajesz?
Wiem od Olive.
Sam mogłeś mi powiedzieć.
Czekam i patrzę, tak jak chciałaś.
Doktorze. Dziękuję za torbę lekarską,
ale chyba mi się nie przyda. Nie jestem lekarzem.
Znalazłem swój sposób na życie.
Lubię łowić kraby i zbierać jabłka. Nigdy nie było mi tak dobrze.
Zostanę tu, bo jestem potrzebny.
Widziałem wiele kobiet, ale nigdy...
niczego nie czułem. Patrzyłem...
bez czucia.
Przy tobie...
coś ściska mnie w dołku.
Chodź.
Myślałem, że jesteś dorosły.
Czemu ukrywasz prawdę, przed najbliższymi?
Myślisz, że nie widzimy, że się zakochałeś?
Pamiętaj jednak, że masz słabe serce.
Ale nie przejmuj się tym, bo ci się jeszcze pogorszy.
Może to, czego się tu uczę, nie jest aż tak przydatne,
ale to coś nowego.
Wczoraj tępiłem myszy, które niszczą drzewa owocowe.
Trutką jest zatruta kukurydza.
To taka zabawa w Boga.
Ale niczego poza myszami nie chcę zabijać.
Mogłem albo udawać Boga, albo zdać się na ślepy los.
Trzeba umieć to docenić, bo to rzadka okazja.
Nie zmuszam kobiet do aborcji.
Pogodziłem się z produkcją sierot.
Nigdy nie proponuję zabiegu. Robię tylko to, co chcą.
Jesteś moim oczkiem w głowie, reszta to tylko praca.
Nie wiem, co zamierzasz, ale z powołania jesteś lekarzem.
- Nie jestem. - Chcą mnie wymienić.
- Szukają kogoś na moje miejsce. - Żałuję, ale ja cię nie zastąpię.
A ja niczego nie żałuję.
Nawet tego, że cię kocham.
On już nigdy nie wróci.
Oddawaj!
Weź ją sobie.
- Kto to? - Nie wiem.
To pan Rose.
Jak się masz?
Miło cię znowu widzieć.
Jakoś nie zamarzłeś.
Witamy ponownie.
Czuję się tu jak w domu.
Jak wy to robicie?
Cieszę się, że cię widzę.
Co z Jackiem?
Miał inne plany.
Nie lubił tej roboty.
Mam rację?
Nie zjesz z nami?
- Kiedyś z nami jadała. - Może nie jest głodna.
Co rano nic nie je. Wciąż ma mdłości.
Jak się czujesz?
Lubisz patrzeć jak ktoś rzyga?
Nie lubię.
Który to miesiąc?
Wiesz?
Co ty o tym wiesz?
- Wiem więcej, niż bym chciał. - Więc daj sobie spokój.
To nie twoja sprawa.
Co ja zrobię z dzieckiem?
Nie mogę go urodzić. Co z mim zrobić?
Mogę ci pomóc.
Jeśli chcesz je usunąć,
wiem gdzie możesz pójść.
Myślisz, że ojciec mi pozwoli?
Nigdzie nie pójdę.
Wracaj zbierać jabłka.
Sama się tym zajmę.
To znaczy?
Że sama się tym zajmę.
Nie rób głupstw.
Zrobisz sobie krzywdę.
Słyszysz?
- Słyszysz? - Idź sobie.
Niech zdecyduje jak dojedzie do St. Clouds.
- Nie wie, czy potrafi. - Trzeba jej pomóc.
Musimy coś zrobić.
Ciągle zapominam przynieść ci ubrania.
Nie potrzebuję ich.
Wiem, co się stało.
Homer mi powiedział.
Nie wiesz, że...
rok temu byłam w ciąży.
Chcesz tego dziecka?
Kto jest ojcem? Wie o dziecku?
Jak chcesz je usunąć, Homer zna bezpieczne miejsce...
Nigdzie nie pojadę.
Dlaczego?
Rose, mnie możesz powiedzieć.
Już dobrze.
Będę na wzgórzu.
Pan Rose...
On jest ojcem.
Proszę?
To on jest ojcem dziecka.
Jest ojcem jej dziecka.
- Jesteś pewna? - To niemożliwe.
Wiedziałam, że coś nie gra.
Co ona pocznie?
Musimy trzymać ją od niego z daleka.
Wybierasz się na lunch?
- Czy to prawda? - O czym?
Że sypia pan z własną córką?
Za późno chodzisz spać.
- Sypia pan z nią? - Nikt z nią nie sypia!
Zapamiętaj to!
Kłamstwo. Nie wstyd panu?
Ktoś usłyszy?
Już wszyscy wiedzą.
- Wiedzą. - Pilnuj swojego nosa!
Nie wtrącaj się w moje sprawy.
Może mnie pan potnie?
Co ty wiesz o kłamstwach i wstydzie?
Wally jest na wojnie, a ty tu.
To pańska córka!
l kocham ją!
Nigdy bym jej nie skrzywdził.
Wie pan, że jest w ciąży?
Został zestrzelony, ale nie doznał obrażeń.
Nawigator i radiooperator skoczyli pierwsi, potem drugi pilot.
Tak rozkazał kapitan, który pilotował samolot.
Dżungla była zbyt gęsta.
Samolot się rozbił. Kapitan z niego nie wyskoczył.
Czemu szukano go 20 dni?
Poszedł wzdłuż rzeki do Rangoonu.
Ominął Japończyków, ale nie komary.
- Malaria? - To Encephalitis B.
- Czyli? - Kapitan...
jest sparaliżowany od pasa w dół. Nie może chodzić.
Współczuję.
- Kiedy wróci? - Pod koniec października.
Zrobię, co tylko zechcesz.
Nic nie chcę.
Czekasz i patrzysz?
Nic znaczy nic.
Chcę, żeby Wally już wrócił.
- Boję się spotkania. - Wiem.
Nie rób tego.
Posiedźmy tak bezczynnie.
Bezczynność...
Świetny pomysł.
Gdybym dostatecznie długo czekał, nie musiałbym o niczym decydować.
Gdybym miał szczęście...
Ktoś inny zrobiłby to za mnie.
Co ty mówisz?
Ale nie mam tyle szczęścia.
To nie moja wina.
Ani twoja.
Jak zwykle. Jest ofiara - winnych brak.
Zmieńmy temat.
Jeśli poczekamy jeszcze trochę...
to równie dobrze możemy w ogóle nic nie robić.
Czego chcesz? Wally jest sparaliżowany!
Co mam zrobić?
Nic.
Przykro mi.
To nie jest twój problem.
- Dokąd się wybierasz? - Nie zatrzymuj mnie.
Nigdzie nie pojedziesz w środku nocy.
Nie zostanę tu.
Idź stąd. Nie wtrącaj się.
To jest moja córka.
Zajmij się swoimi sprawami.
Dobrze?
Ile razy mamy ci powtarzać?
Kim ty w ogóle jesteś?
- No kim? - Lekarzem.
Mogę wam pomóc. Nic więcej.
To moja córka.
Nic jej nie będzie. Nie ma się czego bać.
Gotowa?
Wyjdżcie.
ldziemy.
Ja zostaję.
Dobrze...
Skoro tak...
pomoże pan.
Proszę pilnować oddechu.
Radzę się przejść.
Ciepło rozlużnia mięśnie.
Kontroluj krwawienie. Zmniejszy się po dwóch dniach.
Jak nie będzie obfite, to dobrze.
Vernon się o was pytał.
Nie jego sprawa.
Powiedziałem, że chorujecie.
Mów, co chcesz. Dzisiaj ty tu rządzisz.
Czytasz regulamin?
Co tam jest?
Nie palić w łóżkach.
To już znamy.
Nie obsługiwać maszyn po pijanemu.
Nie jeść posiłków na dachu.
To najlepsze miejsce.
Nie spać na dachu, nawet w czasie upałów.
Spać na dachu? Biorą nas za durniów?
Głupie czarnuchy - głupi regulamin.
I ostatnie.
Nie wchodzić na dach nocą.
Wystarczyło napisać, nie włazić na dach.
To wszystko?
Tak.
Niepotrzebnie zastanawiałam się, co tam jest napisane.
Skandaliczne reguły.
Kto tu mieszka?
Kto zbiera jabłka...
wyciska sok, dba o wszystko?
Kto przesiąkł tym miejscem na wskroś?
My nie ustaliliśmy tych reguł.
Nie są dla nas.
Będziemy tworzyć własne.
Tworzymy je...
codziennie.
Prawda, Homer?
Prawda.
Więc może je spalisz?
Zrób to.
Nic znaczy nic, prawda?
Wiesz, że cię kocham.
Wiesz o tym.
Byłem ci potrzebny. Teraz Wally cię potrzebuje.
Przepraszam.
Dość czekania i patrzenia.
Przynajmniej widziałem ocean.
Rose uciekła.
- W środku nocy. - Na rowerze.
Nikt jej nie znajdzie.
Jest daleko.
Nie zatrzymywałem jej.
Chciałem ją tylko pożegnać. Nic więcej.
Przysięgam.
Skąd wzięła nóż? Od ciebie?
Żadna kobieta nie powinna jeżdzić bez dobrego noża.
Gdzie cię pchnęła?
Uklęknij.
Nie zrozumiała mnie.
Chciałem jej dać mój nóż. Wyciągnąłem dłoń.
Nie zrozumiała mnie. To moja wina.
Dobrze włada nożem. Jest szybka.
Jest lepsza od ciebie.
Kto ją tego nauczył?
- Chyba ty. - Tak jest.
- Jest kilka pchnięć. - Ja je zrobiłem.
Dżgałem się własnym nożem, by go wbić,
tam gdzie ona.
Jak przyjedzie policja...
powiesz im tak.
Córka uciekła, a ja pociąłem się z żalu.
Byłem w rozpaczy...
więc się zabiłem.
Taka jest prawda.
Masz powiedzieć, że byłem w rozpaczy...
więc się zabiłem.
Dobrze?
Dobrze.
Powiemy, że zabiłeś się, bo straciłeś jedyną córkę.
To prawda.
Czasem trzeba skłamać, by zrobić dobrze.
Mam rację?
To dobrze.
- Czy Rose sobie poradzi? - Umie o siebie zadbać.
To dla ciebie. Od Olive.
Pewnie nie chcesz mnie znać.
Niepotrzebnie powiedziałem, że Wally cię potrzebuje.
Masz prawo być zły.
Ostrzegałaś mnie. Powiedziałaś...
że nie chcesz być sama.
Wally wróci cało.
Jestem pewien.
Drogi Homerze. Oto co stało się z dr Larchem.
Zapewniam cię, że nie zrobił tego celowo.
Cieszmy się z dr Larchem. Znalazł rodzinę.
Dobranoc, dr Larch.
Dodaj gazu.
Pora się wygrzać.
- Widziałeś palmę? - On nie wyjeżdża z Maine.
- Nie masz dość sosen? - Coś ci powiem.
Tam jest tak gorąco,
że owoce możesz zbierać nago...
Jedziesz z nami?
Chciałbym, ale mi nie po drodze.
Słyszałeś?
Nie jedzie z nami.
- Jedź z nami. - Nie mogę.
Rób, co masz robić.
Panie,
miej nas w opiece póki...
mrok nie obejmie nas swym cieniem.
Gdy gwar się uciszy, pragnienia odejdą i staniemy przed tobą,
bądź nam miłościw, daj święte spoczywanie...
i spokój na wieki.
- Co to? - To Homera.
- Masz coś dla mnie? - Czy coś mam?
Coś mam.
Proszę.
To z oceanu. Dla ciebie.
Może być?
Tak.
- Przygotowałam ci pokój. - Będzie ci wygodnie.
- Wspaniale. - Zostaniesz z nami?
Nie wiem. Jak myślisz, Curly?
Gdzie pójdziesz? Masz jeszcze coś dla mnie?
Wiesz, co to jest?
- Moje serce. - Fuzzy'ego.
Ty jesteś zdrowy.
Dr Larch chciał cię uchronić przed wojną.
Dlatego je zamienił.
Bał się o siebie.
Mówił, że nie przeżyłby, gdybyś poszedł na front.
Tak rozpocząłem nowe życie.
Moje nazwisko, wszystko było nowe.
To było jak sen.
Dawne życie przyćmiła nadzieja na przyszłość.
Nie wiem na jak długo mi jej wystarczy.
Wiem tylko, że dawne życie się skończyło.
I nie wróci.
To koniec?
Jeszcze dużo przed nami.
Jutro dalszy ciąg.
Dobranoc książęta Maine, królowie Nowej Anglii...